Vakantietips

Voor diegene die bang is dat dit een manvijandig boek zou zijn van deze feministische schrijfster, vreest niet! Mannen noch vrouwen deugen.

Frances, een vrouw van tachtig en ooit een gevierd schrijfster zit op de trap van haar huis aan Chalcot Crescent te wachten tot de deurwaarders die op haar voordeur staan te bonken weer weggaan en ondertussen overdenkt en beschrijft zij in flashbacks haar leven en haar liefdes, die ze voornamelijk afpakte van haar zuster. De vele periodes van het Communisme tot het Kapitalisme (in dit boek geheel ingestort) maar ook de vele actiegroepen en bewegingen zoals het Feminisme en het altijd heilige gelijk van haar en haar medestanders worden met een gezonde dosis cynisme beschreven.

Het heden ziet er minder gezellig uit, het Engeland van 2013 is in een soort totalitaire staat veranderd waarin het Ministerie van Nationale Voedselverbetering zorgt voor het niet te versmaden Nationale Gehaktbrood. Ook geschikt voor vegetariërs. Maar wat zit daar eigenlijk in?

En wat zit haar kleinzoon eigenlijk bij haar op zolder te doen? Een aanslag voorbereiden?

Feit en fictie, heden en verleden lopen wat door elkaar bij Frances en misschien verliest ze de grip een beetje maar dat weerhoudt haar er niet van op alles en iedereen venijnige commentaren te leveren.

Uiterst vermakelijk, geen dijenkletser maar meer tongue in cheek. Hier en daar deed dit boek mij denken aan de film Brazil van Terry Gilliam (Monty Python). Aanraders, zowel boek als film.

Geen brandnieuwe titel maar absoluut de moeite waard.

Mocht je deze zomer naar Lapland willen, lees dit boek dan niet. Of juist wel en besluit direkt tot een andere bestemming. Dit is een soort Nooit Meer Slapen van Hermans, al die muggen!

Een uiterst dominante vader met halfgare ideeën en opvattingen bedenkt dat hij naar Lapland moet en z’n gezin moet mee.

De kinderen hebben hier natuurlijk helemaal geen zin in maar vaders wil is wet en moeder vindt niks.

Tot overmaat van ramp nodigt vader een hele vervelende buurjongen uit om mee te gaan en die vindt het natuurlijk helemaal geweldig. De eikel.

De tocht gaat van start en wordt een aaneenschakeling van ellende, het loopt ook bijna fout maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat om de reis, noem het levensreis maar dat klinkt zwaarder dan het is.

Vader die alles zo goed weet valt behoorlijk van zijn voetstuk.

Was vroeger toen vertelster nog klein was vader de grote held nu blijkt hij een pathetische figuur te zijn, een vervelende padvinder. Net als die buurjongen. En hoe het daarmee verging?

Die zien we nooit meer terug.

Goed verhaal goed verteld.

 Is in Lange Dagen de vader de dominante figuur in Mama Tandoori geeft moeder van der Kwast een geheel nieuwe dimensie aan het begrip dominant.

In dit boek worden deegroller en pantoffel met grote regelmaat als argument ingezet. En dat levert 100% winst op.

Was ik eerst een beetje bang dat ik dit boek een beetje flauw zou gaan vinden, gaandeweg moest ik er toch wel erg om lachen.

Veel erg grappige beschrijvingen van een maniakale moeder, doorlopend op koopjesjacht wat een onafzienbare stroom artikelen oplevert, pallets met pennywafels, bijna gratis en bij Mama Tandoori is het “Gratis is Goed” en dozen en dozen vol met blikjes kattenvoer  (“maar we hebben helemaal geen kat, maakt niet uit, het was in de aanbieding”), torenhoge stapels met videorecorders want daar zouden ze in India wel eens erg blij mee kunnen zijn. Die blikken kattenvoer worden dan weer regelmatig cadeau gedaan, ingepakt in een vrolijk papiertje, dat dan weer wel, en zo raakt de familie van der Kwast rap door haar vrienden heen.

Moeder van der Kwast maakt het haar omgeving bepaald niet gemakkelijk, erg grappig is het verslag van de tocht naar Lourdes waarbij vooral de buschauffeurs bijkans gek worden.

Als de verteller naar India gaat om zijn familie te leren kennen komt er de nodige ernst in het verhaal en blijft het gelukkig niet een karikaturale dijenkletser.

Al met al heb ik toch wel erg om dit boek gelachen.

Een prima strand en parkboek.

 Veertien dagen weg zijn normaal gesproken goed voor minstens 10 boeken. Maar dit keer pak ik het anders aan. De Nederlandse en Vlaamse literatuur in 100 verhalen (samengesteld door Joost Zwagerman) telt 743 bladzijden en kost maar 15 euro. Honderd verhalen! Van Louis Couperus tot Willem Frederik Hermans en van Remco Campert en tot Maria Stahlie. Voor mij het ideale strandboek, met na elk verhaal een duik in zee. 

Dunne boekjes zijn ook heel handig op reis. Voor tijdens het wachten op trein, boot of vliegtuig. Of voor als je ergens op een terras terecht bent gekomen waar de obers traag zijn. Vorig jaar las ik in Kroatië Revolutionary Road van Richard Yates. Sindsdien ben ik fan en als eerbewijs aan Yates stel ik een nieuwe traditie voor: één Yates per zomervakantie. Dit jaar wordt het: A Good School.  (Heel dun, dus geschikt voor de handbagage in het vliegtuig.)

In den vreemde lees je ook graag over het land waar je bent. Op de een of andere manier krijgt een boek met Algerije als decor meer waarde als je zelf in dat land bent. Vandaar dat we in de winkel ook zo vaak vragen krijgen als: ‘heeft u niet iets dat zich afspeelt in New York/Mexico/Schotland/Laos?’. Mijn reisdoel is opnieuw Kroatië. Nu zijn er heel goede Kroatische schrijvers, maar onlangs sprak ik iemand die uit het land vandaan komt en enthousiast was over het boek De poppenspeler en de duivelin, van de Vlaming Johan de Boose. Juist, zei ze, omdat hij de Balkan niet probeert te duiden. Hij laat het land in al zijn chaotiek zien en komt ook niet met een analyse of een oplossing. Ik ben benieuwd.

En omdat boeken waarin wordt gereisd altijd fijn zijn omdat je zelf op reis bent, heb ik er nog twee in de reserve: Wat is de wat van Dave Eggers. Omdat je soms moet uittesten of de massa (in dit geval de honderdduizenden mensen die dit boek lazen en het geweldig vonden) gelijk heeft.

En het non-fictie werk van Arnon Grunberg Kamermeisjes en soldaten. Dit is een bundeling van stukken die eerder in kranten verschenen en waarin Grunberg verslag doet van van alles en nog wat. Over soldaten in Kamp Holland in Afghanistan, over ‘Couch surfing’ in Europa, over een zesentwintigjarig meisje uit New York dat vast zit in Peru op verdenking van lidmaatschap van een revolutionaire groepering. Anders dan in zijn fictie, waar hij soms geen maat weet te houden, is Grunberg in zijn non-fictie altijd scherp.