Tip van Kirsten

 Auster,P.: Man in the dark
Als je binnen één week van drie verschillende mensen eenzelfde auteur aangeraden krijgt, moet je wel heel koppig zijn om het niet te proberen. Het gebeurde mij een paar weken geleden met Paul Auster. Als vers afgestudeerde Neerlandica (en daarmee zes jaar lang Nederlandstalige boeken van Nederlandse schrijvers) vond ik het bovendien tijd worden om mijn literaire horizon eens te verbreden. Man in the dark van Paul Auster bleek een perfecte start, want hiervan wil ik méér.
Dit is een keerpunt in mijn leven moet ik erbij vertellen, want tot nu toe háátte ik de Engelse taal en wilde ik er het liefst zo min mogelijk mee te maken hebben. Nooit eerder had ik een Engelstalige roman gelezen die me aansprak. Man in the dark is dus mijn eerste positieve ervaring met het Engels, zou je kunnen zeggen. 
De novelle telt 148 pagina’s en is goed te volgen voor iemand die niet zo gewend is in het Engels te lezen. Het boek gaat over een gepensioneerde criticus die door een auto-ongeluk in bed moet blijven. Om te zorgen dat hij in de lange nachten niet te veel over trieste onderwerpen gaat nadenken, verzint hij bizarre, spannende verhalen, waar de lezer vervolgens van meeprofiteert. Zo’n spannend verhaal heb ik sinds tijden niet gelezen! Dit is zo nieuw, zo anders dan ik tot nu toe kende. Of dat nou ligt aan de Engelse letteren in het algemeen of aan de schrijver Paul Auster, daar zal ik snel genoeg achterkomen. Want de Nederlandse boeken mogen wat mij betreft voorlopig op hun plank blijven staan.

Sevil, M. 8 Breda, J.van: De kuise klauwaap; portretten uit Artis
Wat was ik blij toen dit boekje verscheen! Malika Sevil is al jaren mijn favoriete journalist van Het Parool. Haar stukken zijn altijd grappig, luchtig en lezen als literatuur. Ze heeft een hele eigen stijl, waarover ik me in het begin verbaasde dat het überhaupt in een nationaal dagblad kon verschijnen.
Vaak doet Sevil verslag van gebeurtenissen in Amsterdam die met dieren te maken hebben. De portretten uit Artis in ‘De kuise klauwaap’ verschenen gedeeltelijk eerder in Het Parool en zijn nu gebonden in een prachtig boekje met stevig papier, mooie lay-out en ook nog scherpe foto’s van de desbetreffende dieren. Op het voorblad prijkt een nieuwsgierig klauwaapje.
De geschreven portretten zorgen ervoor dat je echt meer te weten komt over de levensgeschiedenis, het gedrag en het karakter van de beesten. Nu snap ik bijvoorbeeld pas waarom het nijlpaard Tanja zo’n klein onderkomen heeft. Artis blijkt niet onwillig om het dier een fijner bassin te geven, maar Tanja is al bijna vijftig en een verhuizing zou haar fataal kunnen zijn. Ook ben ik te weten gekomen dat de pelikaan die af en toe rondzwemt in het water bij het Entrepodok (buiten de hekken van Artis dus) Pelle heet. Pelikanen moeten regelmatig gekortwiekt worden, en als Pelle weer eens de vrije natuur heeft opgezocht, was zijn verzorger daar net te laat mee.
Sevils uitzonderlijk grappige formuleringen doen me vaak hardop lachen. ‘De neutrale gezichtuitdrukking van de rode vari is verschrikt. Altijd. Of hij nou versuft is van de slaap, totaal ontspannen aan een stuk appel knaagt of zit te poepen, altijd die doodbenauwde blik. Alsof hij op het punt staat uit te stamelen: “Niet schieten.” Dat zijn vacht rechtovereind staat, helpt ook niet om een relaxte indruk te maken.’ Zelfs zonder foto kan de lezer zich hierbij een voorstelling maken.
Wist u dat de vertaling van capibara ‘de heer van de grassen’ is? Dat atlasvlinders geen monddelen hebben omdat ze toch maar enkele dagen leven om zich voort te planten? En dat er gemiddeld één keer per week een verdwaalde reiger in het leeuwenhok opgepeuzeld wordt? Ook is het grappig om te zien dat de achternamen van de verzorgers zo toepasselijk zijn: die van de giraffen heet ‘Van der Hoef’ en die van de vogels ‘De Grauw’.
De trouwe Artis-ganger kan niet om dit boekje heen, maar ook voor andere dierenliefhebbers is het smullen. Het verhaal over de Argentijnse miereneterbruid, dat ik al eerder in de krant las, blijft mijn favoriet. Maar misschien komt dat ook omdat miereneters sindsdien mijn lievelingsdieren zijn.
(Kirsten Dorrestijn)
Terug naar overzicht