Lezingen

Pantheon Boekhandel en de Bibliotheek in het Pintohuis organiseren samen een reeks van lezingen/optredens van bekende auteurs. Deze vinden doorgaans plaats op de derde dinsdag van de maand. Hier ziet u enkele impressies van de avonden tot nu toe.

Mensje van Keulen (19 januari 2010)

(foto: Elz de Korte)
Met het optreden van Mensje van Keulen werd een oude wens van Liesbeth en van velen met haar vervuld. En zij werd niet teleurgesteld!

Bart Moeyaert (17 november 2009)

Foto's: Elz de Korte

Liesbeth van de Pintobieb had hem al eens eerder aan het werk gezien en wist: een avond met Bart Moeyaert is niet een lezing, maar een belevenis. En dat bleek. Vanaf het begin nam de charmante schrijver ons bij de kladden en voerde ons terug naar toen hij zelf nog niet bestond. En vanaf daar ontvouwde hij de geschiedenis van de familie Moeyaert. Zijn moeder die in oorlogstijd op het kasteel van de Graaf paste, zijn vader die onderwijzen het mooiste vak vond, en daarna broer na broer na broer: de oudste, de stilste, de echtste, de verste, de liefste, de snelste en, uiteindelijk: Bart zelf. Het was meeslepend, humoristisch, ontroerend en veel te snel afgelopen. Gelukkig hebben we zijn boeken nog. (Leo)

Gerbrand Bakker (15 september 2009)

Toneelspel en quiz met Gerbrand Bakker in het Pintohuis

Afgelopen dinsdag 15 september gaf Gerbrand Bakker een lezing in het Pintohuis. Deze avond bestond zeker niet uit één lange monoloog van een schrijver. Integendeel. Er was behalve voordracht, ook toneelspel en zelfs een quiz met prijzen!

Het zaaltje van de meest sfeervolle bibliotheek van Amsterdam was goed gevuld met zo’n 40 mensen. Ik was altijd al benieuwd naar de schrijver achter het boek dat ik ademloos en in één teug uitlas: Boven is het stil. Dat boek geeft me zo’n rust. Nog altijd geef ik die titel graag cadeau op verjaardagen en raad ik het klanten van Pantheon aan. Gerbrand Bakker studeerde (net als ik) Nederlands. Wat ik nog niet wist, maar waar ik dinsdag achterkwam, is dat Bakkers eerste publicatie een etymologisch woordenboek voor de jeugd was. Hij studeerde af in de historische taalkunde.

Lange tijd ging het Bakker niet voor de wind met zijn schrijverscarrière. Het schrijven wilde soms jaren niet lukken, en als dat wel lukte, werden zijn manuscripten weer geweigerd door uitgevers. Uiteindelijk besloot hij het over een hele andere boeg te gooien en meldde hij zich aan voor een hoveniersopleiding. Ondertussen lukte het een vriendin van Bakker om zijn manuscript ‘Henk’ bij uitgeverij Cossee onder te brengen. Niet veel later verscheen het daar als Boven is het stil, het boek dat –zoals u weet- een enorme bestseller werd. ‘Nooit heb ik tijd gehad om iets te doen met die hoveniersopleiding’, vertelt Bakker ons, ‘want sindsdien ben ik druk met het geven van lezingen en het schrijven van nieuwe boeken.’ Dit soort verhalen blijven hoopgevend voor alle mensen die stiekem een bestseller willen schrijven.

Van Boven is het stil is een toneelstuk gemaakt, dat begin dit jaar in Maastricht te zien was. ‘Toen ik dat toneelstuk zag, begreep ik opeens veel beter waar mijn boek nou precies over gaat en wat het kan doen’, zegt Bakker met enige verbazing in z’n stem. ‘En ook bij lezingen zoals vanavond leer ik altijd veel over mijn eigen werk.’ Vervolgens vraagt de schrijver of iemand uit de zaal met hem samen een scène uit het toneelstuk wil spelen. Tot mijn grote vreugde meldt mijn collega Hester zich direct. Gerbrand Bakker speelt de hoofdrolspeler uit Boven is het stil die samen met een kennis van vroeger, Riet, aan tafel zit. Hester krijgt zes A4-tjes tekst in haar handen geduwd en... toneelspelen kan ze! want al na enkele regels zit daar niet meer mijn collega Hester, maar Riet. Riet uit het boek Boven is het stil. Precies zoals ik me haar indertijd had voorgesteld. Ook de benauwende sfeer uit het boek staat me opeens weer helder voor de geest.

Na de pauze –met slagroomsoezen en perensap- leest Bakker voor uit de columnbundel Ezel, schaap en tureluur en uit zijn nieuwste roman Juni. Tenslotte is daar dan de quiz, die als volgt gaat: Bakker noemt een lemma op uit zijn etymologische woordenboek en geeft twee mogelijkheden voor de herkomst van het woord. Dat ik Nederlands heb gestudeerd blijkt mij geen enkele voorsprong te geven; al bij het eerste lemma ben ik "af". Ook de prijzen –een boekje door Bakker geschreven- gaan daardoor aan mijn neus voorbij. Jammer maar helaas… Ik verheug me nu al op de volgende avond in het Pintohuis: Paulien Cornelisse (van Taal is zeg maar echt mijn ding), 20 oktober.

(Kirsten Dorrestijn)

Ed van Thijn (19 mei 2009)

Opmerkelijk bij elke PantheonPintolezing vind ik dat er onder het publiek zoveel gezichten zijn die ik niet ken. Er is natuurlijk het handjevol usual suspects, maar toch komen voornamelijk elke keer weer andere mensen. Bij oud-burgemeester en auteur Ed van Thijn was dat niet anders. Hij vertelde over zijn boeken Kroonprinsenleed en Het verhaal en daarna en deed dat op ontspannen en aanstekelijke wijze. De zaal was vol en Ed van Thijn heeft een rustige, zachte stem, maar doordat het muisstil bleef, was hij goed te volgen. Het vragenuurtje na de lezing werd levendig doordat één bezoeker de neiging had uitspraken die gedaan werden op een verkeerde manier uit te leggen om daarna zijn algehele onvrede met de wereld te kunnen uitten. Toen toonde zich de betrokkenheid van de zaal: hij werd hier door andere bezoekers op aangesproken en ook de heer van Thijn liet zien dat hij nog altijd goed is in het op een beschaafde manier opgewonden mensen de wind uit de zeilen te kunnen nemen. (Leo)

Marjan Berk (21 april 2009)

Sommige dagen lopen van zich zelf zo fantastisch dat je je afvraagt: waar heb ik het aan verdiend? De dag dat Marjan Berk zou komen spreken in het Pintohuis was zo een dag. Ergens die dag viel met doffe plof het nieuwe nummer van Uitgelezen Boeken op de mat. Als te verwachten was het heerlijk lezen en verbazingwekkend hoe ze daar in de Schipperstraat het heden met t verleden weten te verbinden middels boek. Op weg naar het Pintohuis scheen de zon op mijn rug en dat voelde zo lekker. Zo lekker dat ik dacht, zal ik me ziek melden en tot in t oneindige blijven fietsen met zon op mijn rug? Maar nee, Marjan Berk riep en ik mag dan de randvoorwaarden invullen met boekverkoop en vind dat heimelijk erg leuk. Echter, ik was te vroeg, wat me de gelegenheid bood koffie te nuttigen in mijn lievelingskroeg. De naam daarvan kan ik, helaas, niet noemen. Ondanks opvallend grote sticker op de deur met 'verboden te roken' wordt er in weinig cafe's in de Nieuwmarkt met zoveel inzet t rookverbod met voeten getreden als daar. Zijnde een recent gestopte verstokte roker, vind ik dat wel geinig en kan ik weer eens de lekkere lucht van shag en sigaartjes proeven. Mijn lievelingskroeg is een mannencafe, vrouwen bevinden zich achter de toog in de bediening. Schouder aan schouder zitten de mannen aan de bar in onduidelijke conversaties verzonken. Rookwolken boven hun hoofden. Soms wordt er geschreeuwd, even imponerend met barkrukken geschoven en dan gaat t verder als gebruikelijk. Behalve de dag dat Marjan Berk zou komen. Die dag kreeg ik ongevraagd een flink glas bier naast mijn koffie verkeerd, geoffreerd door een meneer op het kruispunt tussen vies en vervuild, aangeschoten en dronken. Hij had het beste met me voor, dat zag ik meteen. Na deze ongebruikelijke combinatie van consumpties had, dat sprak, het Pintohuis een stevige gezonde maaltijd salade in de aanbieding en kon het feest beginnen. Marjan Berk trok, en terecht, volle bak. Ze is een goed spreekster, heeft wat te melden en bespeelt het publiek alsof het niks is. Krijgt ze aan het lachen. Knap vind ik dan weer dat ze haar publiek aan haar boeken krijgt. De omzet gaat u niks aan, maar neem maar van mij aan dat het niet vaak voorkomt dat we bijna 'los' zijn.Wel kan ik u onthullen wat een van de truuks is van Marjan Berk om aan interessante verhalen te komen. Ze belde een taxi en slaagt er in om de taxi centrale aan de praat te krijgen over iets wat er aldaar gebeurd. Terwijl ze op de taxi wacht kreeg o.a. ik te horen wat ze haar op de taxicentrale verteld hadden En om dat soort extra's loont het om onze literaire avonden te bezoeken. (Annemarie)

Sylvia Witteman (21 maart 2009)

Louis Lehmann (8 maart 2009)

Het was om diverse reden een memorabele avond. Er verschenen deze keer, helaas, niet uit het niets extra stoelen. Het was meer dan volledig uitverkocht. Zo vol heb ik het niet eerder gezien. Daar had ik nu bij voorbaat totaal niet op gerekend. Het kwam omdat ik gewoon onvoldoende wist van Louis Lehmann. Ik kende hem als dichter en een goede bovendien. Wist niet dat hij zulk prettig proza schreef.Als componist op zo een breed terrein werkte. Van beroep scheepsarcheoloog was en daarop ook gepromoveerd was en op dat gebied publicaties op zijn naam had. En dan hing er tijdens deze Louis Lehmann avond ook nog eens een monumentaal vrolijk schilderij van zijn hand aan de muur van het Pinto huis!

De enorme toeloop, zo hoorde ik al boeken en cd's van hem verkopend, werd veroorzaakt doordat op al deze terreinen bewonderaars waren toegestroomd. Het merendeel van deze bewonderaars was, net als Louis Lehmann, zeer oud. Pakweg een derde van het publiek was van jongere generaties. Dermate omgeven door hoog bejaarden, kijk ik geheel anders aan tegen mijn a.s. vertoef in de Flesseman. Ik vond de bejaarden even pittig als interessant.Wat je noemt een fijn publiek. (Annemarie)

Aaf Brandt Corstius (17 februari 2009)

Aaf Brandt Corstius had een aanstekelijke manier van vertellen. Je kreeg al gauw het idee dat een goede vriendin weer eens was langsgekomen om je op de hoogte te houden van de laatste roddels en verhalen. Een jongeman uit het publiek vertelde hoe zijn moeder hem de column van Aaf uit de NRC next altijd enthousiast navertelde en daarbij over haar sprak alsof ze haar al jaren kende ("weet je wat Aaf nu weer overkomen is..."). De jongeman keek enigszins verlegen. "Nu is mijn vraag, kent u meer mensen zoals mijn moeder?"

Suzanna Jansen (20 januari 2009)

De Suzanna Jansen avond dinsdag j.l. in het Pintohuis, was weer eens een bijzondere avond. De schrijfster van het Pauperparadijs trok een groot publiek, dat, terecht, zeer ingenomen was met het gebodene. Hoewel mevrouw Jansen zei dat ze zenuwachtig was, bleek daarvan niets in haar interessant en af en toe aangrijpend betoog. De toehoorders raakten betrokken bij haar verhaal en ook de vragen na afloop waren soms verrassend. Ook voltrok zich een wonder van welhaast Bijbelse proporties. Om maar te zwijgen over de lancering van een geheel nieuw Pantheon product.

Het wonder bestond eruit dat er meer mensen dan stoelen waren. En toen vond er op zeker moment een wonderbaarlijke vermenigvuldiging plaats. Hoe het gebeurde gebeurde het, maar plots verschenen als uit het niets 4 stoelen. Zowaar als ik hier schrijf, zag ik ze voor mijn ogen ontstaan.

Het geheel nieuwe Pantheon product betreft een overtuigende replica van een oud Hollandse tegel, met de tekst: het boek is beter. Dit product ontlokte veel gegiechel en een op gang komende verkoop.

Ons volgende literaire evenement is op 17 februari. Als u zeker wilt zijn van een stoel, is reserveren geboden. Ook deze keer moesten we, tot ons verdriet, een aantal mensen die op de bonnefooi gekomen waren, weer de natte nacht in sturen. U verdient beter.

Marjolijn Februari (16 december 2008)

Een onderhoudende avond waarin God, Pessoa, Wilmink en diverse malen Zeeland voorbij kwamen.

Zeeland lijkt nog niet helemaal klaar voor Marjolein Februari. De bezoekers van deze avond zeker wel.

Geboeid hebben we geluisterd naar de schrijfster die ons een kijkje in haar schrijverschap gunde.

Hoe haar boek De Literaire Kring tot stand kwam, wat er van haarzelf in de personages gestopt is en hoe personages op hun beurt uit het boek zijn gestapt en later op haar pad kwamen.

Hoe de literatuurkritiek soms aan de haal gaat met het boek en daar veel meer instopt en uit haalt dan de schrijfster bedoeld heeft. Maar mild als zij is vindt zij dit goed.

Hoe fijn het toch zou zijn als een goeie Engelse regisseur een fijne Engelse film van De literaire Kring zou maken met toch minstens Hugh Grant in een rol. (Ja dat willen we allemaal wel!!!)

Hoe moeilijk het is om een goede eerste zin te maken, maar gelukkig werd ook de oplossing aangedragen voor als je weer eens vast zit: "Je moet gewoon beginnen”

Dit moet ik nou toch eens proberen te onthouden.

Ze was ook bijzonder opgelucht dat ze aan het eind van haar lezing als dank geen bloemen kreeg want het is toch zo treurig als je in je eentje ' s avonds met zo'n struik over straat gaat, alsof net op het laatste moment je trouwen niet doorging. (Liset van Laer)

Ko van Geemert, René Appel & Troubadour van het Slechte Nieuws (11 nov. 2008)

Ko van Geemert grasduinde in het door hem samengestelde boek Amsterdam en zijn schrijvers. Na een dramatische moordballade door het orkest (met daarin buurtgenoot Jan Petrie) interviewde Ko thrillerschrijver René Appel. Deze laatste bleek een enthousiaste prater, die vertelde over wat hem inspireerde. Daarna was er meer moordmuziek en droeg Jan Petrie nog een ontroerend gedicht voor.

Charlotte Mutsaers ( 21 oktober 2008)

Charlotte Mutsaers liet zich interviewen en vermaakte de zaal met haar ongebruikelijke kijk op de dingen. Een studente Nederlands toonde haar exemplaar van Koetsier Herfst, waarover zij een scriptie schrijft; het was een kunstwerk op zich. Aan het einde ontving Charlotte Mutsaers als blijk van waardering een warmwaterkruik in de vorm van een kat. Zij toonde zich hiermee zeer ingenomen.

Kees van Beijnum (26 augustus 2008)

De lezing van Kees van Beijnum stormt zo onze top tien van leukste lezingen binnen. Een charmante man, die boeiend en humoristisch kan vertellen over zijn schrijverschap, zijn grootmoeder en de problemen die rijzen bij het verfilmen van een boek ("Kees, met de producent, ik lees hier op blz 312: hij keek uit over de vallei en zag twaalf dode pony's liggen. Eh, moeten dat er echt twaalf zijn?").

Frans Pointl signeert "Poelie de verschrikkelijke" (21 augustus 2008)

Frans Pointl signeerde bij Pantheon Boekhandel zijn laatste boek "Poelie de verschrikkelijke". Poelie is een groot succes en nu al toe aan een herdruk. Hoewel de auteur uitgebreid vertelde dat de nieuwe druk een veel mooiere foto van zijn kat op de voorkant zou dragen, wilde iedereen graag een exemplaar van de eerste oplage. De heer Pointl was bijzonder goed geluimd en strooide met complimentjes. Hieronder een impressie. We hebben nog een paar gesigneerde exemplaren over. Voor de liefhebber!

foto's: Channah van Straaten

Presentatie "Nu ik!" van Diet Verschoor

Wie de presentatie van Diet Verschoors “Nu ik!” gemist heeft, heeft meer gemist dan een boekpresentatie. Die heeft een ontzettend leuke avond in het Pintohuis gemist. Behalve dat Diet Verschoor kan schrijven, wat we al wisten, kan ze ook nog eens leuk spreken. Haar gastenlijst mocht er wezen. Al was het maar wegens Peer, de accordeonist. Fraai gezelschap, interessant eten, genoeg vloeibaar, en mijn kritische houding ten aanzien van uitgevers evaporeerde waar ik bijstond. De uitgever van Diet Verschoor is gewoon top. Het wilde maar niet donker worden. Wegwerkers aan de oostzijde van het Waterlooplein boorden en asfalteerden dat het een lieve lust was met behulp van een generator. En wij, wat deden wij, behalve kletsen, eten en drinken ? Wij zongen. Want Peer kon alles spelen wat je vroeg. Ketelbinkie, Jaap Fischer, Boudewijn de Groot, Speenhof, Iers, aria's. Hij kreeg mensen aan de tango, aan het swingen, deinen en meezingen. Dat laatste werd met overgave gedaan. Een mede middenstander uit de St.Antoniesbreestraat nam ten zestiende male een laatste glaasje. De koningin van de Pintobibliotheek gooide er een pak tomatensap tegenaan over de grond. Iedereen werd gewoon gelukkig. In die stemming gingen we door op een terras aan de Nieuwmarkt. We lieten de boel de boel en die boel was een zooi. Later togen we weer Pintowaarts. Daar bleek men nog in de binnentuin te zitten, alwaar we, helaas zonder Peer, verder zongen. Iedereen werd met iedereen bevriend voor het leven. We complotteerden coups zo niet revoluties om de Pintobibliotheek voor eeuwig te behouden. Losten nog een paar andere problematische mondiale pijnpunten op en zacht zingend fietste ik naar huis.

(Annemarie)

Nico Keuning (17 juni 2008)

Mazzel troef afgelopen dinsdag in de Nieuwmarktbuurt. Het Pintohuis en Pantheon (zeg maar P&P), hadden een literair evenement georganiseerd in de bibliotheek, rond de biografie van Bob den Uyl.
Het was volle bak; de biograaf Keuning was een goede en interessante spreker, die ook nog eens een fraaie VPRO-film liet zien. En voor mij had iemand een prachtig wereldradiootje binnengesmokkeld, zodat ik niet verstoken bleef van Nederland-Roemenië. Voorafgaand en na afloop las ik Blootvoeters & Beschuitgras van Diederik Samwel. Dat boek maakt een goede kans op een plek in mijn top tien van voetbalboeken.

Na afloop van de Bob den Uyl avond kwam ik terecht in een zomernacht op de Nieuwmarkt, met een prachtige volle maan boven de Hortus. Bovendien scoorde ik ook nog een prachtposter van het Nederlands elftal, die nu mijn keuken siert. In mijn favoriete voetbalcafé stond een iets meer dan levensgroot kartonnen afgietsel van Van Nistelrooy. Die had ik kunnen winnen als ik wat beter gewed had op de uitslag Nederland-Italië. Maar nu ik die poster bezit, vind ik de kartonnen Van Nistelrooy wat armzalig.
In het voetbalcafé doe ik ook nog wel wat anders dan voetbal kijken. Met het oog op Pantheonklanten, die ik daar nooit zie, onderzoek ik voetbalcaféhumor en dito taalgebruik.

Dit jaar is de stoplapzin bij positieve of negatieve verbijstering: ‘nou leg mijn dan maar an het infuus’. Tot voor kort luidde die zin: ‘nou schiet mijn maar lek’. Er zit duidelijk ontwikkeling in de verwoording van verbijstering.

Humor die verwijst naar inkoopfoutjes bijvoorbeeld gaat als volgt: Klant bestelt cola. Bediening zegt: ‘Maar jij mag toch helemaal geen cola, jij heb het toch aan je suiker?’ Klant zegt verbluft: ‘Ik heb het helemaal niet aan me suiker!’ Waarop de bediening antwoordt: ‘Dat zeg ik, de cola is op.’ Het aantal varianten is legio.

Kortom voor u, de klanten van Pantheon, hou ik het taalgebruik bij in dat heerlijke parallelle universum genaamd voetbalcafé. Mocht u er ooit in verdwalen, dan kunt u de mensheid aldaar in elk geval verstaan.

En voor een ieder die de Bob den Uyl avond moest missen: lees vooral zijn boeken en aansluitend die biografie. Bob den Uyl is al decennia mijn tip met stip. De biografie is heel erg goed en naar mijn zin geschreven.
Aansluitend zou ik graag een biografie van Waasdorp willen lezen, geschreven door Keuning. Dit laatste is gewoon een gratis topadvies voor de uitgever.

Tjitske Jansen (8 april 2008)

foto's: Elz de Korte

Joyce Roodnat (18 maart 2008)

Hagar Peeters (19 februari 2008)

Marlene van Niekerk (1 februari 2008)

Terug naar overzicht