Foto


Iain Reid: Ik denk dat het voorbij moet zijn (I’m Thinking of Ending Things); €15,00

Vroeger ging ik er prat op het verloop van films te kunnen voorspellen. Ik werd bewonderd en gehaat om deze eigenschap, zelf vond ik haar vooral logisch: doordat ik zoveel las was ik goed bekend met verhaalstructuren. En de verhaalstructuur van de gemiddelde Hollywoodfilm is nou eenmaal niet erg gecompliceerd. Het lezen van I’m Thinking of Ending Things riep dit verlangen tot voorspellen weer op, waarschijnlijk door het filmische gehalte van het boek en de zeer Amerikaanse setting. Ik bleek mijn talent nog niet kwijt te zijn, want ook hiervan had ik het einde min of meer goed voorspeld. Mijn leeservaring ging drie bioscoopstoelstadia door:

-          Achterover leunend: Rustig in het verhaal komen en kennismaken met de personages. De ik-persoon en haar vriend zijn op weg naar zijn ouders op het Amerikaanse platteland. We leren over hun relatie van een paar maanden, hun ontmoeting en over the caller die om de zoveel tijd een voicemail achterlaat bij de ik. En we lezen dat ze erover nadenkt of ‘de dingen voorbij moeten zijn’ tussen hen twee.

-          Rechtop, stoelleuningen stevig vast en de ogen wijd open: Het verhaal is op stoom en een sluimerende spanning en gevoel van onheil beheersen de kijk.. euh leeservaring. Reid trekt alle spannende elementen uit de kast: dode dieren en de herinnering daaraan bij Jakes ouderlijk huis, een wel erg vreemde moeder, griezelige schilderijen in de kelder en een persoonlijke geschiedenis waar Jake de ik-persoon niets over heeft verteld. Al lezend rijst de vraag of al deze verhaalelementen met elkaar te maken hebben, ook de cursieve stukjes waarin wordt geschreven over een gruwelijke moordzaak uit het verleden?

-          Voorover geleund, bijtend op een mouw of sjaal, niet-knipperend: Het verhaal ontploft in dit meest filmische stuk van het boek (denk aan een verlaten schoolgebouw in een sneeuwstorm met rondsluipende enge mannen), wanneer Jake en de ik-persoon terugrijden. Aan het einde worden al de verhaalelementen aan elkaar verbonden.

Ik lees zelden thrillers. omdat ze me vaak vervelen. Vanwege de sterke spanningsopbouw en de intelligente bespiegelingen van de personages in Ik denk dat het voorbij moet zijn bleef dit boek me boeien. Iain Reid speelt een psychologische spelletje met zijn lezers door vermoeden op vermoeden te stapelen over de psychische gesteldheid van ál zijn personages. Niemand lijkt een betrouwbare bron en ook de mentale staat van de ik roept de nodige twijfels op. ‘Anyone can think anything. Thoughts are the only reality. It’s true. I’m sure of it now. Thoughts are never faked of bluffed. This simple realization has stayed with me. It has bothered me for years and years. It still does. “Are you good or are you bad?” What scares me most now is that I don’t know the answer.’

Ondanks dat het zo spannend was, zat ik toen ik I’m Thinking of Ending Things uithad, toch met een beetje hetzelfde gevoel als na De meisjes van Emma Cline. Hoewel ik nachtrust in had geleverd omdat ik verder wilde lezen, was ik uiteindelijk toch wat teleurgesteld en kwam de hoogmoedige gedachte in me op dat ik deze uitwerking ook wel had kunnen doen: spanning opbouwen door schaamteloos te putten uit clichésituaties en daar dan ook nog eens geen mooie zinnen aan toevoegen (iets wat Cline overigens wel vaker deed). Dit boek is vooral spannend en een boeiende leeservaring. bestellen

(Marieke de Groot)

 

facebook Pantheon

 

 

 
info@pantheonboekhandel.nl
__________________________



Hier kunt u zoeken, bestellen of zien of we een boek op voorraad hebben. Een boek dat niet op voorraad is, kunt u gewoon bestellen en thuis laten bezorgen of reserveren en in de winkel ophalen. Voor 18 uur bestelde boeken zijn er doorgaans de volgende dag.

Bzoek de boek zoekengine